Een eindeloze exodus

Volgens gegevens die onlangs zijn vrijgegeven door Svimez Report 2009, the Southern Italy het zou de periferie van Europa zijn. De kloof tussen Noord en Zuid, nam toe als gevolg van de economische crisis, steeds meer jonge afgestudeerden zouden hun thuisland verlaten om fortuin te vinden in het Centrum en de North. Een echte braindrain die tussen 1997 en 2008 de uittocht van 700 duizend jongeren veroorzaakte.
De 87 voor cento heeft vooral Campanië, Sicilië en Puglia verlaten, jongeren gedwongen om hun land te verlaten om te ontsnappen aan tijdelijke banen, in het zwart of onderbetaald, zichzelf lanceren op zoek naar een werk dat iemands waardigheid niet beledigt.
Dus de beste zuidelijke “artsen”, cum laude afgestudeerd, worden gedwongen hun land te verlaten. Ze zijn jong (de “minachtende terroni”!) en andere Italiaanse regio’s vaardigheden van hoog niveau aanbieden, die belangrijke taken omvatten. Ongeveer 173.000 zijn de forenzen die niet eens vragen om een verandering van woonplaats en terugkeren naar het zuiden tijdens het weekend of een of twee keer per maand om hun wortels levend te houden en gevoelens en genegenheden levend te houden. Er zijn veel werklozen, depressieven en ontmoedigden, veel onzeker.
Het zijn daarom juist de beste en de dappersten die vandaag vertrekken, dat wil zeggen degenen die niet tevreden zijn om zonder waardigheid te werken en die het patronagesysteem van “aanbevelingen” verwerpen. Gretig om zichzelf positief te realiseren in de werk, rijk aan ideeën en dromen, geloven ze in de “verdienste” en in de kansen die meer geavanceerde sociale contexten kunnen bieden aan degenen die zich serieus hebben ingezet op de “zweterige papieren” om een solide culturele voorbereiding te verwerven. De Svimez report only spreekt over internal emigratie Blijkbaar staat er niet bij hoeveel jongeren naar het buitenland vluchten: te veel ook. De president van de Republiek, Giorgio Napolitano, gaf commentaar op het rapport en verklaarde dat de instellingen en de hele Italiaanse samenleving zich meer bewust moeten worden van de kloof tussen Noord en Zuid om passende strategieën te implementeren. Ondertussen krijgen de zuiderlingen de strafschoppen van het financiële, terwijl degradatie en criminaliteit groeien en zeker geen productieve en serieuze investeringen aanmoedigen.
Het Zuiden verliest echter het vertrouwen niet: velen hier zijn gewend om “de handen uit de mouwen te steken” en hun rug te breken, zelfs met twee of drie harde, nederige banen, om het gezin eerlijk voort te zetten en hun kinderen te laten studeren. Anders dan pizza, zon en mandoline.
Kortom, voor nu hoeven we alleen maar te “dromen” om onze kinderen naar huis terug te zien keren, zich voorstellend dat ze gelukkig en tevreden zijn voor nieuwe toekomstige kansen op werk die voor hen zijn gecreëerd. Als dit op een dag gebeurt, kunnen deze jonge mensen, volledig gerealiseerd in de regio’s waar ze zijn geboren, misschien hun waardevolle bijdrage leveren aan de wedergeboorte van het Zuiden.